کیه؟؟از مشاور املاک مزاحم می شم. قلب شما مستاجر نمی خواد؟

با همین شروع شد...

سلام....سلام...راستش...راستش رو بخوای...نمی دونم چه جوری شروع کنم!!!خب، بذار بی مقدمه، مثل همیشه برم سر اصل مطلب!

نه، یه مقدمه به ذهنم رسید الان...یه شعر از بابک جهان بخش:

می خوای بری؟؟؟/ نمی ذارم../ آخه فقط تورو دارم/ ساده نشی/ فکر نکنی../ دست از سرت بر می دارم!!/تازگیا ببخشیدا،ببخشیدا تازگیا، حس می کنم یکی داره سنگ میندازه میون ما...شاید اصلا درست می گی/شما کجا و ما کجا/ببخشیدا تازگیا کارم شده خدا خدا....

فکر کنم کمی تا حدودی فهمیدی قضیه از چه قراره...نه گلم؟

امروز یاد تمام خاطره هامون افتادم، مثل همیشه...مثل هر روز! اصلا می دونی چیه؟ این کار واسم نهادینه شده انگار...صبح که بیدار می شم...چهره ی تو، حرفهای تو ، توی ذهنم می چرخه...همون جا، روی تختم که دراز کشیدم، تصور می کنم که اگه الان پیشم بودی، چی کار می کردی...

دیدی؟ همه ی روز های من این طوری شروع می شن!!

دیروز داشتم آلبوم عکس هام رو نگاه می کردم...راستش یه خورده خجالت کشیدم...آخه می دونی چیه؟ از هر 10 تا عکسم، 11 تاش تو بغل تو ام!!! خیلی جالبه نه؟ داداشیم بودی، شدی عشقم، خودم رو راضی کردم که هیچ احساسی بهت ندارم، اما قلبم می دونست که دارم گولش می زنم!!بعد شدی تموم زندگیم، تموم رویاهامو با تو ساختم، وقتی می دیدم ناراحتی، انگار با یه جرثقیل، تموم رویاهام خط خطی می شد. دیگه نمی دونستم با این قلب شیطونکم چیکار کنم که انقدر دوستت داره!

تا اینکه....

تا اینکه تو...

توی اون روز نحس، که از اولش می دونستم قراره یه اتفاقی برام بیفته، بهم خبر دادی که...

هر دومون می دونستیم که به هم نمی رسیم. اما دل بود دیگه...نمی دونم اصلا چرا از اولش این رابطه رو ادامه دادیم؟...با اینکه می دونستیم...

وقتی گفتی : دوستت دارم، من نسبت به اون دختره، یا هر دختره دیگه ای به جز تو، هیچ احساسی ندارم...اینا کار مامانمه!!

اشکی که توی چشمات حلقه زده بود، دیوونم کرد...دلم می خواست با گوشه ی انگشتم، اشکت رو پاک کنم و بهت بگم: برای همیشه دوستت دارم و خواهم داشت...

تو اون موقع پیشم نبودی...نبودی که ببینی دلم می خواست گوشیم رو از پنجره ی اوتوبوس پرت کنم بیرون و دوباره اون اس ام اس رو نخونم که نوشته بودی : احتمال داره دختره جواب مثبت بده، اما...به خدا من تو رو دوست دارم...به خدا...به خدا...تا ابد، برای همیشه...

یه لحظه اشک به چشمهام هجوم آورد و هیج جارو ندیدم...خانمی که کنارم نشسته بود، اس ام اس رو خونده بود...چپ چپ بهم نگاه کرد و گفت: شما ها بچه اید واسه این کارا....ببین جامعه چه خراب شده...

دلم می خواست یقه اش رو بگیرم و بگم: ما مثل شما ها نیستیم که زندگی رو بدون عشق شروع کنیم...همه که نباید به آتیش شما ها بسوزن...

تو نبودی ببینی که وقتی می خواستم بنویسم : داداشی، خوشبخت شی، چقدر گریه کردم...کلمه ی " داداش " رو با اکراه نوشتم گلم...آخه...آخه می دونی چیه؟؟ من رو ی تو یه حساب دیگه باز کرده بودم گلم...

حالا که نامه ام رو خوندی، نمی خوام یه ذره هم عذاب وجدان بگیری...نمی خوام...من...من سعی می کنم...که تو....رو ...

که تو رو....

به همین سادگی رفتی...

بی خداحافظ عزیزم  

سهم تو شد روز تازه

سهم من اشک که بریزم

تو رو محض لحظه هامون

نشه باورت یه وقتی

که دوستت ندارم

اینو به خدا گفتم به سختی...

تو که تنها نمی مونی

من تنها رو دعا کن

خاطراتم رو نگه دار

اما دستهامو رها کن...

ترجمه: بی ترجمه

ترجمه تر: سفارشی

متنفرم از ته دل از اول مهر!

خدافظ

همین که دل، دل خون بار ابره

همین که شب، شب قتله ستارس

همین که بغض تو، بغض همیشه

همین که ترس من ترس دوباره اس

به من چه سرخی میخک تو مهتاب

به من چه رقص نیلوفر روی آب

قفس بارونه کابوس کبوتر

به من چه کوچه باغ شعر سهراب

کنار کوچه بچه های پرسه

تو بهت رعشه و رگ، گرد و سوزن

کنار مادرک های شناور

روی سمفونی نفرین و شیون

کنار فقر گل بانوی ایثار

که می فروشه تنش رو... تیکه تیکه

کنار مرد دریا بغض خسته

که وا می باره از هم چیکه جیکه

به من چه رقص نیلوفر روی آب

قفس بارون کابوس کبوتر

به من چه کوچه باغ شعر سهراب

ستیزه تگرگ و گل برگه

مصاف آینه و الماسه

پیکار کبریته و خرمن

نبرد ارکیده و داسه...

به من چه...

این بزرگ تر ها پای نصیحت که می افتد وسط، همه شان به لطف باری تعالی فعالند! به یکدیگر می گویند: آره بابا، بچه ها نوجوونن. اذیتشون نکنین...کوتاه بیاین!!!

بله اما همیشه این نوجوانان هستند که مجبور می شوند به دلایل مختلف کوتاه بیایند. به مثال های زیر کاملا دقت کنید:

(در حالی که 2 ماه از تابستان گذشته و روال کلاس های من برای همه عادی شده)

من: مامی من رفتم. کار نداری؟

مامان: کجا می ری؟بیرون؟ با کی میری؟ کی می آی؟ اسم باباش چیه؟ مامانش چی کارس؟ می شناسمش؟ اگه نشناسم نمی ذارم بری هااااااااااا!!!عمه اش کیه؟ می شناسم؟ خواهرش چی کارس؟ داداش که نداره؟ ببینم نکنه خودش پسر باشه؟ ...

- مامااااااان....خوبی؟ کلاس دارم. به خدا کلاس زبان دارم. همین جا. همین بغل. برم؟

- اهان. باشه برو. مگه تو یکشنبه ها باشگاه نمی رفتی؟ زبان نداشتی که..

- مامان به جونه سی...(داشتیم نام دوست پسرمان را لو می دادیم) نه یعنی به جونه شادی کلاس زبان دارم. خدافظ.

- باشه. تو برو من الان زنگ می زنم کانون ببینم کلاس هست یا نه. به سلامت مامانی. مواظب خودت باش عسلم!!!

- آخه...یعنی من دوروغ می گم؟؟؟؟؟؟؟؟؟اه.(و خشم خود را فرو بردیم و از کل کل دست برداشتیم و از خانه خارج شدیم)

{آخر من نمی دانم این فلسفه ی کنترل های بی جا و هم زدن اعصاب نوجوان و در آخر قربان صدقه رفتن را کدام سه نقطه ای(...)به مادر ما یاد داد؟گیرش بیاوریم از سقف آویزانش می کنیم!!}

متاسفم. نمی تونم کوتاهشون کنم. باز هم ممنون که با این حال هنوز فراموشم نکردید.!

آسمان تا به دست آوردن زمین

زمین تا شکست آفتاب

آفتاب تا درک صحیح عشق

و عشق تا نفوذ در قلب تو

ره صد ساله در پیش دارد.

طولانی است راه عشق و آن از هر کسی بر نمی آید.

باران ها باران فاصله دارد

دریا تا قلب تو

روی هم می خزند

آرام آرام

صدف های نرم دریا برای نفوذ به اعماق احساست

رنگ می کنم عشقت را

سفید

گاهی هم رنگ آفتاب

چه پریشان روان می شوند

کلمات از قلم

ذره ذره ته می کشد

احساس تنفر در قلبم

من باز هم متولد شدم

نزد هبوط یک رویا

سرد می شوند دستانم

دستانت را می خواهند.

کبود می شود صورتم

و مرگ تولد دوباره ای است

کاش زنده می ماندم تا به پایان می رساندیم رویای تازه متولد شده مان را

مرگ پایان رویا نیست

نقطه ی توقف آن است

هر ساعت که از پس سر ساعت دیگر نمایان می شود

دور می زند مرگ در جسمم بیشتر

و نوید زندگی تازه می دهد

بی رویا

بی تو

بی تو که لحظه ها برای آوردنت سوی من

نفس نفس می زدند

بی تو که لحظه ها در دیدارمان

خشک می شدند همچو روح هستی در کالبد مرگ

هیج کس نخواهد فهمید

راز پیدایش این رویا را

حتی خود تو

دریا دریا صدایم می کنند

کابوس های تلخ رویت نشده

می ترسم از فشار جسم کریحشان  بر کالبد زمان

و چه راحت تاب می خورد

صندلی روی سقف

و طناب دار از زیر پایم لیز می خورد

لحظه ی مرگ است

مرگ تمام خاطرات تمام شده

و چه مرگ وارونی

و چه منِ زیبایی است بر طناب دار

آویزان روی زمین...

به اوج رسیده ام

و رویای سبز من و تو هم

در اوج باید ترک گفت...

در اوج...

ترجمه: مشتی کلمه...

ترجمه تر: سفارشی!

و بازهم تنهایم و بی فکر. و باز هم دل بریده ام. از دنیا. و باز هم قهوه و خامه می خورم. چقدر سخت است که بدانی کسی در انتظارت نشسته اما تو...نمی توانی حتی در حد یک ذره بوی اقاقی انتظارش را برآورده سازی! قهوه می خورم. آرام تر می شوم.

****

کودک باشیم!

به یاد هم هستند.گاهی کم تر. گاهی بیش تر. بدون توقع ، برای هم تلاش می کنند. انتظاری جز یک لحظه تمنای دست های یکدیگر ندارند. و چه کودکانه با هم صادقند!

به یاد هم هستند. گاهی. گاهی کم تر. گاهی بیشتر. باهم راه می روند. در خیال. دست یکدیگر را می فشارند ، در خیال و زیر باران، دیوانه وار برای هم آواز شادی سر می دهند. و چه کودکانه با هم خالص اند!

از تکرار متنفّر، از لحظه ی ترک یکدیگر متنفّر، گریه در راه بی پایان زندگی ، تنها پناهگاه شان است. خدا را شکر می کنند از داشتن یکدیگر. و چه کودکانه آغاز کردند...

امید دارند به زندگی، تنها نیستند و هستند. و چه شور کودکانه ای گاه قلب های سرشار از پاکی شان را مقلوب می کند!

در آسمان ، در دریا ، در باد ، در باران ، در ابر ، در مه ، در زمین ، در آینه ، در قلبهای شان ، در اطرافشان و در وجود شان یکدیگر را جستجو می کنند و چه کودکانه از بودن با هم در فاصله ای دور لذت می برند!

کودکان چه زیبا عشق می ورزند! اگر همیشه کودک بمانند!

گاهی کودک بودن، به هیچ کجای دنیا بر نمی خورد! کودک باشیم!

راشینم...

خانومم چرا چشات بازم بارونیه؟

نبینم دیگه!

بسه

دیوونه می شم ها!

من تو را می بینم! هر کجا که باشم! من تو را مانند می کنم. به هرچیز خوب.اسمت را ، ذهنت را ، صدایت را، چشمانت را، احساس و قلب صافت را. به هر چیز خوب من تو را مانند می کنم، به خودت ، به خودت، به خودت.

 به تنها چیز خوبی که روی زمین است. و هرچند گاهی ناراحتم می کنی اما...من تو را مانند می کنم. به تمام جنس زندگیم.

اگر فاصله ها نبود، می دیدمت.با چشم قلبم.

اگر مرز ها نبود، دستهایت را می گرفتم و آن گاه شبی را تا صبح ، همانطور که دوست می داری، برایت می خواندم:کی اشکاتو پاک می کنه/شبا که غصه داری....

محدودم می کنند! تمام کسانی که لباس دوست بر تنشان کرده اند و با من هم آهنگ شده اند.دوستی که خوشحالی و شادی دوستش را نخواهد ، دوست من است؟!

با تو بودن را ترجیح می دهم. زمانی که کل کل با تمام کوته فکرانی که از سر حسادت راه من را می پیمایند و بر آن نام مقدس "دوستی" می گذارند، من را خسته می کنند،تنها ملحئی برای خالی شدنم.

کاش می شد دستان کوچکت برای همیشه در دستانم جا خشک کنند! تو بودی که از همان روز اول فهمیدی که چقدر روحم لطیف است و برایم کتابی را آوردی که سال ها به دنبالش بودم: من دیوانه نیستم/جبران خلیل جبران!

اما کسی که ادعا می کند چند سال با من است ، تنها زمانی به روحیه ام پی برد که...شاید 3سال از دوستی مان می گذشت!

او حتی کتاب خواندن مرا هم به باد مسخره می گیرد!

راست می گفتی تو...

باید رفت روزی

باید رها شد از تمام حسارهای محدود کننده!

اما چگونه؟

چگونه حرمت دوستی چندین ساله را که با رودربایستی حفظ شده است با کلمه ای می توان شکست؟

نمی شود! باید ادامه داد! اشتباهی بود که از اول نباید رخ می داد!

اگر مرزهای محدود کننده نبودند، نفسم را برایت خالص می ساختم! همانگونه که دوست می داری!

این متن هرچه باشد ، شاید هیچوقت نتواند نهایت من را برای تو اثبات کند!

عشق از ابتدا واژه ی جایگزین پیدا نکرد.

عشق را خدا آفرید ، برای تو ، برای جفت تو ، برای آن که مسبب وجود تو شد.

عشق را خدا آفرید تا ثابت کند که غرور می تواند نباشد.

عشق را آفرید تا درسی هرچند ساده به تو بدهد. تا بیاموزی چگونه در یک زمان به تمام رویاهای عمرت فکر کنی.

آفرید تا برای لحظه ای قلبت تکان بخورد.تا برای لحظه ای ، لحظه ی اول ، لحظه ای که از سر لجبازی یا هوس یا هر چیز دیگر به او نگاه می کنی ،قلبت درک کند که تنها نیست.

اصلا دلیل وجود عشق ، وجود توست. تویی که احساس می کنی در خودت گم شده ای و تنهایی را ترجیح می دهی.

دلیل وجود عشق این است که برای لحظه ای به وجود ت در این دنیا شک کنی. که چرا؟برای چی؟ برای کی؟به وجود آمده ای.

می دانی از لحظه لحظه های عشق ، چه لحظه ای زیباست؟می دانی چه چیز عشق جدای از همه چیز زیباتر است؟ این است که تو هر لحظه فقط به یک نفر فکر می کنی و آینده یا حال را برای خودت ترسیم می کنی و در دنیای خودت سیر می کنی ، اما نمی توانی به کسی در اطرافت بگویی که به فکر چه هستی! از عشق پس از مدتی این تنها روابط پنهانی است که می ماند برایت. تنها روزهایی که در پی زمانی بودی تا برای لحظه ای هرچند کوتاه صدای عشقت را بشنوی.

ببین.........

ببین ........

ببین عشق چه زیبا و ساده است؟ در عین تمام سختی هایی که دارد به تمام لحظات تلخ و شیرینش می ارزد.

پس..

پس حتما می دانی که برای انتخاب کسی که باید تمام احساست را فدایش کنی، چقدر دقت کنی؟

راست می گفتی تو.

خدا امتحانت می کند.

تو به خدا قول داده بودی.

همانطور که من هم قول داده بودم.

وقتی گفتی که می خواهی به پای عهد و پیمانت با خدا بمانی ، تمام چهار ستون بدنم لرزید.

به یاد عهدی افتادم که به راحتی با خدایم شکستم.

پشیمان شدم.برای لحظه ای.خودم را در میان راهی یافتم که دیگر نمی توانستم برگردم.

آخر من دل بسته بودم.

من غرورم را به باد داده بودم.

من دیگر در صحرای وجودم تنها بودم. تنها با عشقم.

با عشقی که می دانستم خدا برای امتحانم فرستاده بود.

آری من رد شدم. من در این امتحان رد شدم.به راحتی...همچو آبی که قطره قطره هرز می رود و نمی توانی کاری بکنی.

من ماندم و راهی که باید حالا عوضش می کردم.

اما نمی توانم.نمی توانم چون دل بسته شدم.

متاسفم....

متأسّف.......

فقط می توانم بگویم که متاسفم.

پس دقت کن.

من نمی توانم ببینم که تو ، تو ، تو همچو من در این امتحان سخت و جان فرسا رد شده ای.

دقت کن

فکر کن

تو ارزشی بالاتر از متر به متر ماه داری.

تو نباید ساده ببازی

دلت را سفت نگه دار

گول نخور

بگذار خدا برایت انتخاب کند

تو برای سرنوشتت انتخاب نکن.

موفق باشی

اگر دعای یک عهد شکسته قبول شود ، برایت دعا می کنم.

می مانم در دنیا

می چرخم اینجا

برای یافتنت لحظه ای آرام ندارم

بی صبرم

برای دست یافتن به تو هر روز می گردم

هر روز در دنیای خودم

و چه خوش است که انسان هر روز را در دنیای خود بگذراند

چرا که من در پی یافتن تو / خودم را نیز می یابم

و چه خوش است یافتن خود

یافتن خودی که سال ها از آن دور بوده ام

و ناگاه آنرا در میان چمنزارهای سرسبز روحم میبم

و چه خوش است لحظه ای که خود را در آرزوی رسیدن به تو در آغوش می کشم

چه خوب است که می دانم هر لحظه در یادم هستی و در لحظه بر من عشق می ورزی

چه نیک است که من پس از گذر هزاران سال از زندگی در میان مردم بی خرد و عادی و بی درک/هنوز خود را گم نکردم

خودی که دست در دست تو و پا به پای من همگام من است.

و هیچ راضی نیستم تا برای لحظه ای "خود" را گم کنم. چرا که در آن صورت از "تو" و دست های سرشار از عشقت که همیشه برایم باز هستند دور می شوم.

می گویند "داستان عشقی ننویسید/روح نویسنده را می آزارد"

و چه کسی آمد که بتواند خلاف این را ثابت کند؟

در تلاشم.............

در تلاشم تا بگویم که داستان های عشقی هیچگاه روتین نیستند

حتی اگر به قیمت جان نویسنده و شخصیت اول تمام شوند!

اما می دانم که نمی شود.

همه می دانند که نمی شود.

اما تنها زمانی برایت می ماند.........

زمانی که قلم در دست/ در خیابان ها/ در پی سوژه ای پرسه ای می زنی.

هر چیز کوچکی نظرت را جلب می کند.

این لحظه هزار سال در ذهنت می ماند

می ماند چون تومی خواهی

تو به دنبال چیزی هستی که تبدیلش کنی به "قابل درک" و آن لحظه آن قدر با ذهنت کلنجار رفتی که حتی شهاب سنگ فراموشی هم لحظاتش را برایت پاک نمی کند.

"قلم من تواناترین قلم است" روزی ۱۰۰ بار برای "خود" بگو.

بگو تا در ذهنت ۱۰۰۰ سال بماند. بگو تا باور کنی "خود"ت را.

بگو تا دست کم نگیری قلم با وفایت را

هیچ چیز به اندازه ی قلم باریکت نمی تواند زیبایی های ذهنت را که به زبان دنیایی ترجمه نشده اند/ ترجمه کند.با زبانی سلیس.با زبان مردمان این دنیا

اما...

گاه خدا با تو حرف می زند

حرف می زند

از همه چیز

از همه جا

می شنوی

می فهمی

آرامی

چون طفلی نوپا که فروتن است

درک میکنی

اما.........

هزار بار هم قلمت را فشار بدهی/یک کلمه هم از آن جاری نخواهد شد

چراکه حرف های خدا همان جا می مانند

همان جا که به وجود آمده اند

همان جا که باید باشند

اما نا امید شیطان است

حرف ها را ترجمه کن

به هر زبانی که می توانی

برای لحظه ای

به خاطر خدا

قواعد دستوری و "فارسی را پاس بداریم" را کنار بگذار

به قلمت آزادی بده

همان طور که خدا به ذهنت آزادی عطا کرد تا به حرف هایش گوش بدهی

آه...

انگشت هایم توانایی ندارند

یعنی نمی خواهند داشته باشند تا بنویسند از هزار سال قبل که من زندگی می کردم و دنیا صاف و ساده بود

دردهایم در گوشه ی ذهنم مچاله/در خود پیچیده اند.

صدایشان که می کنم/تکان نمی خورند.

گویی مرده اند

آنقدر تحلیل رفته اند که در حال مرگند

یادم نمی آیند

گه گاهی / بوی فساد جسدشان آزارم می دهد

انگار زنده می شوند

مرا به خاطرات / به زمان وقوعشان می برند

و آنگاه به سوی قلمم فرا می خوانند

می نویسم

دیوانه وار

در تنهایی

در سکوت

فارغ از دنیا

فارغ از بعد مادی اجسام

قلمم هم دیوانه می شود

مرزها را می شکند

می گوید

از هرچیز

از هرچیزی که می داند.

از هر چیزی که هیچکس توان درک آن را ندارد

آه.............

خدا می داند که هزار سال قبل چه دیوانه وار زندگی می کردم و هیچکس

کاری به کار من نداشت

هزار سال قبل مردم /"دیوانه" ها را تنها "دیوانه" تلقی می کردند و کاری به آنها نداشتند.

و حال/هزار سال بعد از هزار سال قبل/به محض رویت یک دیوانه/همه دارو به دست خیر و خوبی ات را می خواهند

مزار غم هایم را به بهانه ی خداحافظی با آن ها گل باران می کنم

تو مرا می فهمی

تو می دانی که "قلم" بهانه ای برای یافتن توست

بی تابی کن

بی تابی دل هرکس را نرم می کند

عشقم را درک می کنی

به یاد ۱۰۰۰ سال قبل

خوشا لحظه ای را که دوباره هزار سال قبل/ در کنارت باشم!!!!!!!!!!

روزگاری که هیچ از دنیای اطرافم نمی فهمیدم و سر خوش.

روزگاری که در کنار بهتربن هایم که تا آن زمان گسرش نیافته بودند بهترین روزها را سپری می کردم و فارغ با خیالی آسوده زندگی میکردم.

امان از روزگار که می چرخد و رقم می زند.

هر روز را به گونه ای.

هر روز را طبق میل خود. و ما تنها می نشینیم و نگاهش میکنیم و کاری از دستمان بر نمی اید.

حا آنکه انسان اشرف مخلوفات است!

نور نمی ترسد، نمی میرد، تنها در پرده ای پشت ابر می ماند.

عشق در رفتار ، همچو نور عمل می کند. احساسم به تو همواره پشت ابری که از اشکهایم سا خته ام پنهان خواهد ماند.

دوست دارم همواره و مادام در گوش تو بخوانم که دوستت دارم.

اما واژه ی کهنه ایست. ولی وقتی این حرف از ته دل باشد ، می تواند زیباترین احساس ها را از جانب من به تو ابلاغ کند.

با تمام وجودم می گویم: "دوستت دارم"

اما دلم می خواهد برای لحظه ای از فرهنگ لغت خود استفاده کنم.

مادامی که می گویم "دوستت دارم" ، با تمام احساسم می دانم که واژه ی پوسیده ای است.

پس می گویم: "من تو رو خیلی عاشقتم."!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ترجمه: عزیزم تولدت مبارک ، فکر کردم شاید این متن بتونه خوشحالت کنه ، قابل تو رو نداره عزیزم.

ترجمه تر: تقدیم به هنگامه و...جیگرم(خودش فهمید دیگه، شما حساسیت نشون ندید.)

می خوانم در این ازدحام

در این تاریکی

شعر تلخ بی تو و برای تو بودن را

بیا کنارم تا برای لحظه ای

دیوارهای اتاقم

عطر با تو بودن را مزه مزه کنند

نمی دانم

حس غریبی است

حتی با تو بودن هم مرا سیراب نمی کند

چراغ اتاقم خسته از تابیدن است

بی فروغ شده

کنارم که آمدی خودت را بیاور حتما

چراغ اتاقم کم سو شده

من چقدر سست هستم که با نگاه زیبای هر غریبه ای دلم می لرزد

خسته از چرخش زنجیره ی زندگی ام

ثانیه ها برایم کوه هستند

کوهی که تا به بالایشان برسی........تمام می شوند

خسته ام از زمان که حتی مانند بستنی هم نمی توانم بخورمش

دوستی گفت: خوردن بستنی زیر باران چیز دیگری است

راست می گوید شاید

زیر باران باید رفت

دوست دیگرم امروز مدام روی نیمکت بیچاره ی بی حفاظ می نوشت: "خودکشی تنها راه ادامه"

خسته ام از اینکه مدام خبر تولد یا مرگ را در گوشم زمزمه کنند

دیگر نمی توانم به او بگویم: نا امید نباش ، خدا خیلی مهربان است

وقت ندارم

وقت ندارم